อ่านต่อได้  ที่นี้

ขอบคุณเวปข่าว www.thaibignews.com

แม่เรา คือ ครูคนแรก
มีแต่ให้ มิรู้สิ้น ถวิลเกื้อ
ทุกหยาดเหงื่อ ปกป้อง ยามร้องไห้
สองมือแห่ง ความรัก พิทักษ์ภัย
สองมือไกว เห่กล่อม ยอมอ่อนเพลีย

ยามลูกสุข แม่สุข ไม่ทุกข์ท้อ
พร้อมสู้ต่อ โอบอุ้มเจ้า เฝ้าส่งเสีย
ยามแม่เหนื่อย มีลูกน้อย เคล้าคลอเคลีย
หายเหนื่อยเพลีย ด้วยรักลูก โดยผูกพัน

ยามเจ็บไข้ เจ้างอแง แม่เจ็บกว่า
แทบใบ้บ้า ทุกข์ร้อน สุดผ่อนผัน
สองมืออุ้ม ทะนุถนอม ดั่งชีวัน
หาหยูกยา มาแบ่งปัน ช่วยบรรเทา

ลูกรู้ไหม ดวงใจแม่ มีแต่ให้
คล้องสายใย เฝ้าดูแล แม้เหน็บหนาว
สองมือกอด ตระกอง อย่างแผ่วเบา
เพื่อให้เจ้า อบอุ่น อย่างคุ้นเคย

สองมือป้อน ความห่วงใย ไม่มีเปลี่ยน
สอนลูกเขียน ท่องจำ ใช่เมินเฉย
ครูคนแรก ในดวงใจ ใช่ใครเลย
รู้ไหมเอ่ย แน่แท้ แม่นั่นเอง

รักอื่นใดไหนเล่าเท่ารักแม่
บริสุทธิ์เที่ยงแท้แน่หนักหนา
ส่งลูกเรียนจนเติบใหญ่ได้วิชา
เหนื่อยกายาลำบากตนสู้ทนไป

แม้งานหนักเหน็ดเหนื่อยล้นทนดวงจิต
เพื่อชีวิตของลูกน้อยที่สดใส่
ขอเพียงแต่ให้ลูกจงตั้งใจ
หมั่นเพียรไปเรียนหนังสือให้ถูกทาง

อยากให้เรานึกถึงแม่กันสักนึด
แม่ไม่คิดปล่อยเราให้อ้างว้าง
อยากให้รู้ความรักแม่ไม่จืดจาง
ทดแทนคุณแม่บ้างตั้งใจเรียน

การเดินทางของความรัก
มักเจอกับอุปสรรคคอยกีดขวาง
พบเจอกับความสุข ทุกข์ แสนทรมาน
ต้องพบเจอความร้าวร้าน แสนปวดใจ

อยากบอกเธอให้รู้ มีคนข้างหลัง
ลองหันกลับไปดูแลเขาสักครั้งจะได้ไหม
คนที่เราไม่เคยกลับไปห่วงใย
คนที่คอยห่วงเราอยู่ไกลๆ ตลอดมา

อยากให้รู้คนๆ นั้น คือ พ่อ แม่
อยากให้หันกลับไปดูแลท่านบ้าง
อย่าปล่อยความรักแบบหนุ่มสาว คอยเคลือบคลาน
แล้วเราจะได้พบกับความรัก ที่ไม่ร้าวร้านตลอดไป